Jammer, jammer, we kregen net het bericht dat de route Eindhoven – Pescara opgeheven is. Eerst werd onze vlucht in maart geannuleerd, met het bericht dat alle vluchten tot 15 mei zijn stopgezet. In het 2de bericht van dezelfde dag werden ook de rest van de vluchten tot eind oktober stopgezet. Wij, en vele andere frequent flyers op deze drukbevolkte route met ons, zijn er zeer bedroefd over. In de zomermaanden is er een alternatieve route via Weeze (Duitsland) naar Pescara.
Ons huis weer bereikbaar met de auto
Vandaag kunnen we voor het eerst weer rijden op ons pad. Er ligt nog steeds veel sneeuw, maar gelukkig gaat het weer. Dit is een grote vooruitgang. Met deze nieuwe mogelijkheid komen er ook weer mensen langs bij ons huis.
Met groot verlangen kijken we ook uit naar het bezoek van de postbode die we al in geen 3 weken meer hebben gezien. Maar hopen dat er geen dringende post bij zit. Aangetekende stukken blijven maar beperkt houdbaar. D.w.z. dat het poststuk met 2 weken onverrichter zake wordt teruggestuurd naar de afzender. Knap vervelend als je niet weet van wie het aangetekende stuk afkomstig was.
Van onze bezoekers hoorden we vandaag dat het zelfs in de stad Pescara dagen duurden voor mensen de straat op konden. Er scheen daar zelfs meer sneeuw gevallen te zijn dan bij ons.
De ervaringen van onze vrienden die her en der in Abruzzo weer terug komen naar hun huis zijn zeer divers. De een kan zonder problemen zijn huis bereiken en bij de ander moet er een tractor aan te pas komen, daar lag de sneeuw wel 3 meter hoog. Er zijn ook hele aardige buren die er voor zorgden dat het buurhuis sneeuwvrij bereikt kon worden. Een grote diversiteit aan ervaringen. Vaak erg goed. De meeste aankomen huiseigenaren werden goed geholpen door de mensen uit de buurt.
Italiaanse vogels gestoord?
Italiaanse vogels zijn absoluut niet gewend aan de huidige extreem koude temperaturen.
In november was er een klein vogeltje dat onze huiskamer dacht binnen te dringen door dwars door het ruit te vliegen. Steeds opnieuw poogde hij het glas te breken en steeds opnieuw beland hij keihard op de vensterbank. Ook andere ramen kregen een beurt. U raadt het al, het was een klein roodborstje. En een roodborstje, weten we nog van het vroegere kinderliedje, ‘tikt op het raam’.
Van het internet leerden we dat het nu ons eigen roodborstje is. Een roodborstje woont nl. op een vaste plek. Dus gaf ik hem wat brood en water op een plek, veilig voor de jagende katten. Dat was trouwens nog niet zo eenvoudig.
Toen we op familie bezoek in Nederland waren genoten we van vogels die zich te goed deden aan een vetbol die in de boom bij de buren hing. Eureka, dat moest ook een goede oplossing zijn voor ons roodborstje. Gauw vetbollen gekocht en in de bomen gehangen.
Het lijkt er echter op dat de vogels in Abruzzo liever van honger sterven dan van onze vetbollen te eten. Waarom toch?
Helaas vonden we verschillende vogels die het niet overleefden…
Italië bedekt onder een arctische sneeuw en ijslaag
Begin februari wordt het plotseling winter in Abruzzo. In december en januari dachten we nog dat er geen winter zou komen in Abruzzo. Het was alle dagen fantastisch zomerweer en er werden heel wat uren op het terras gespendeerd.
Maar in februari slaat het om. Het wordt kouder en kouder en het buitenwerk wordt gestopt. Op 2 februari arriveert de 1ste blizzard. Zware sneeuwval. Alles wordt bedekt onder een dikke witte deken. Ingesneeuwd, volkomen afgesneden van de rest van de wereld. Het werd onmogelijk om de auto te gebruiken en ook wandelen was geen optie meer.
Er is een weeralarm en vanaf het begin worden er speciale programma’s op de televisie uitgezonden. ‘Italia sotto neve’ Er werd zelfs een speciaal DTV (digitale televisie terrestrale) kanaal 51 ingesteld, zodat alle Italianen steeds op de hoogte gehouden kunnen worden van de polaire toestanden. Alleen in Abruzzo kunnen we dat kanaal nog niet ontvangen. En juist in Abruzzo is het erg slecht leren we via het gewone Italiaanse nieuws.
Maar ook de grote steden als Rome en Milaan waren verlamd. Straten waar slechts een beetje sneeuw was te zien werden volledig afgesloten voor het autoverkeer vanwege het grote gevaar.
Vliegvelden zijn gesloten, treinen staan vast en ook de autostrada gaan dicht.
De echte problemen zijn in de bergen, de Apennijnen. Daar leven nog oude mensen (80+) helemaal alleen, in hun oude familiehuis met dikke muren van ca. 90 cm. Alle jongeren vertrokken naar de banen in de steden. In deze kleine gehuchten wonen geen jongere mensen meer.
Het Italiaanse leger komt er aan te pas om de sneeuw weg te ruimen. De opgesloten mensen uit hun huizen te bevrijden, deuren weer gangbaar te maken en om mensen en hun dieren eten en drinken te geven. Zieke mensen werden door grote leger tanks naar het ziekenhuis vervoerd.
Veel huizen (ca. 60,000) zitten zonder elektriciteit en/of water en ook het gas lijdt onder de verminderde toevoer vanuit Rusland.
Het openbare leven en scholen worden voor 1 en soms zelfs 2 weken gesloten. Op de televisie klagen de mensen dat ze al een week niet naar hun werk kunnen komen. En natuurlijk is dat de schuld van de overheid.
Zelf zijn we zeer dankbaar dat de elektra het op kleine onderbrekingen na nog steeds doet. Ook het internet en de telefoon doen hun best om ons aangesloten te houden.
Onze gastank hebben we volgetankt voor de winter begon en er is ook nog hout om onze camino te branden. We hebben voldoende eten en drinken om het nog even uit te houden.
Dus blijven we gewoon cocoonen tot er weer betere temperaturen komen.
E’nata una stella: La Bandiera
Het, in onze regio wereldberoemde, restaurant La Bandiera in Civitella Casanova krijgt een Michelin ster in 2011. Wij wisten natuurlijk allang dat het een uistekend restaurant is. Regelmatig zijn we daar voor onze zondagse ‘pranzo’. Het eten en drinken is van een uitstekende kwaliteit.
Zie het programma uitgezonden op La.Tv dell’Adriatico
Je rekening betalen in Italië
Het betalen van een rekening, de belastingen etc. is een kunst op zich. Althans zo lijkt het voor ons ‘domme’ buitenlanders.
Op alle rekeningen die we krijgen moet er gezocht worden naar een vermelding van de ‘conto corrente’, het bank rekening nummer. Italiaanse bedrijven zijn er meesters in om je het betalen zo moeilijk mogelijk te maken. Al eerder heb ik iets geschreven over de betalingen die verplicht gedaan moeten worden op het postkantoor. Voor het doen van een betaling ben je dan al gauw een ochtend kwijt. Immers rijden naar het postkantoor, auto kwijt zien te raken, aansluiten in de rij met voornamelijk oudere plaatsgenoten. Deze laatsten vinden dat heerlijk. Het stelt ze in de gelegenheid om alle laatste roddels van het dorp door te nemen. Uren en uren vliegen voorbij. Helaas voor mij zijn de laatste plaatselijke roddels weinig interessant.
Soms gebeurt het zelfs dat je al die tijd in de rij hebt gestaan en dat de balie medewerkster dan zegt ‘non è possibile da pagere’, het is niet mogelijk om zo te betalen. De instantie die betaald wil worden heeft een fout gemaakt of het formulier, wat in zijn geheel moet worden overgenomen, is onvolledig en dan …. Ja, wat dan????
Het overkwam ons met het betalen van een verkeersboete. Ik ben er voor naar het zeer gesloten kantoor van de Carabinieri alhier gegaan. Achter slot en grendel zat een agent. Aan hem heb ik gevraagd hoe wij de rekening moeten betalen. Hij was zeer behulpzaam en heeft een aantal telefoontjes gepleegd om uit te vinden hoe het moest. Niet via postkantoor en niet via de bank. De enige manier blijkt om naar de hoofdzetel van de Carabinieri in de stad Pescara te gaan. Als je dat dan doet, blijkt dat de enige persoon die jou kan helpen er niet is. Wanneer hij er weer is????
Mijn Italiaanse vrienden moeten er altijd om lachen als ik vraag om het nummer van de ‘conto corrente’. Alleen een IBAN nummer en dan kan alles vanuit mijn pc betaald worden. Want tegenwoordig kan dat ook in Italië. De Italiaanse banken hebben, onder druk van Europa, de laatste jaren hard gewerkt aan een uniform betalingssysteem. De leverancier hoeft niet meer zoals voorheen een relatie te hebben met jouw bank, slechts een IBAN nummer voldoet. Alleen zijn de Italiaanse bedrijven en instanties er nog niet aan gewend dat het zo ook kan.
Het is overigens zeer raadzaam om, als je zelf je ‘conto corrente’ op wilt geven aan een betaler, even te checken of je swift/bic en iban nummer nog wel dezelfde is als de laatste keer. Dat verandert nog wel eens.
Webwinkelen in Italië
In Nederland maakten we graag gebruik van Marktplaats, een uniek Nederlands fenomeen. Groot voordeel van Nederland is natuurlijk dat de afstanden te overzien zijn. Mensen halen vaak het bestelde artikel even op. In Italië is dat niet mogelijk. Zelden of nooit staat er iets in de buurt, bijvoorbeeld in Abruzzo te koop.
Het webwinkelen neemt ook hier in Italië een steeds grotere vlucht. Vaak bevinden de webwinkels zich in het noorden des lands. Transport is derhalve altijd noodzakelijk, want de afstanden in Italië zijn groot.
Ook de aardige kwekerij bevond zich in het noorden. Ze boden ons een prachtige heg aan tegen een schappelijke prijs. Na enig vergelijkend warenonderzoek was mijn partner tot de aankoop overgegaan. ‘Maar is dat wel handig met planten, wanneer komt het dan’, vroeg ik nog, ‘Binnen 2 dagen….’ Inmiddels zijn we heel wat webwinkel ervaring rijker geworden, dus enige scepsis omtrent de aflevering was wel op zijn plaats.
Wat te denken van de mooie houtkachel die nooit aankwam. Wel veel mooie beloftes. Uiteindelijk is de koop geannuleerd.
Eindeloos correspondeerden we over de geschiktheid van een aangeboden trap. Zonder werktekeningen op het internet kostte het zo veel tijd. Ook hier is de koop niet doorgegaan.
En dan het hekwerk voor de tuin, of we maar meteen wilden betalen. Nu dat wilden we niet. We betalen wel bij aflevering. Geheel tegen de Italiaanse gewoonten in, was dit mogelijk. Na zo’n anderhalve maand kregen we bericht dat het hek niet te leveren was.
Ons sanitair bestelden we ruim voor augustus. Ervaring leert dat heel Italië dan ‘buiten werking’ is,. Het sanitair kwam wel, maar we moesten geduld hebben tot oktober. En waarom?
Gelukkig hebben we inmiddels ook heel veel goede ervaringen. Juist omdat de afstanden heel groot zijn is het internet een uitkomst. Iets in Duitsland besteld wordt in 2 (!) dagen afgeleverd. Een levering vanuit Italië lijkt meer op een loterij. De aflevering tijd varieert tussen 4 a 6 dagen, wat voor Italië supersnel is en maanden.
Hoe het afliep met de heg? De planten werden afgeleverd in de ‘cantina’ (de bouwplaats) en we hadden natuurlijk gevraagd ons van te voren te bellen. Niemand belde. Wel lag er op een gegeven moment een kaartje, dat er iets afgeleverd moest worden en of we wilden bellen. Meteen teruggebeld, ingesproken en nooit meer iets gehoord.
Het laatste is niet helemaal waar. Zo’n maand of 2 later werd ik gebeld, er zou een bestelling gebracht worden. Zeer benieuwd wat het zou zijn zijn we er beiden bij. Het bleek een langwerpige kartonnen doos. Alvorens te betalen wilden wij de inhoud wel even zien. Ik had nog nooit zoiets gezien. Een soort heksenbezem, allemaal dode takken. Het moesten onze bestelde planten zijn….
We hebben ze maar teruggestuurd.
Groot feest in Loreto Aprutino: Trecentenario SanZopito – 300jaar
Het San Zopito feest wordt dit jaar uitbundig gevierd in Loreto Aprutino. In 1711 werden de beenderen van de heilige San Zopito naar Loreto Aprutino gebracht. Bij het passeren van de witte os ging deze onmiddellijk door zijn knieen. En dat heugelijke feit wordt dit jaar voor de 300ste keer herdacht. Net als ieder jaar zal ook dit jaar op eerste Pinksterdag in de morgen de os weer door zijn knieen gaan. De festiviteiten in het dorp zullen uitbundig en vrolijk zijn. Het dorp is feestelijk versierd en ‘s avonds 11, 12 en 13 juni is er muziek op Piazza Garibaldi met als hoogtepunt het optreden van Angelo Branduardi op zaterdagavond.
Directe lijn Pescara – Eindhoven
Sinds deze lijn betaat zijn we subiet frequent flyers geworden. En niet alleen wij, maar ook onze familie, vrienden en alle andere ons bekende en onbekende Nederlanders die hier helemaal of half wonen of gewoon te gast zijn. We zijn allen unaniem zeer blij met de geboden mogelijkheid. Nog leuker wordt natuurlijk het als er ook op Schiphol gevlogen zou worden, maar dit terzijde.
Het leuke van zo’n vlucht is dat je in een paar uur zo duidelijk het verschil tussen beide landen ziet.
Als je vliegt vanuit Eindhoven is alles uitstekend georganiseerd. Het is een waar genoegen en zelden is er iets aan te merken op de geoliede machinerie van vliegveld Eindhoven.
Vlieg je daarentegen vanuit Pescara dan begin je er al mee dat bijvoorbeeld de aanduiding van een gate nummer slechts een indicatie is. Het vermelde gate nummer betekent geenszins dat er vanuit dat genoemde gate ook vertrokken gaat worden. Nee, alertheid blijft geboden gedurende de wachttijd. Als je dit eenmaal weet, dan zie je op een gegeven moment vanzelf wel waarvandaan er vertrokken gaat worden. Meestal blijkt een geparkeerd Ryanair vliegtuig een vrij goede indicatie.
Volgend jaar kan dat al helemaal anders zijn, er wordt nl. heel hard gebouwd aan een grote nieuwe vertrek of aankomst hal. We zijn benieuwd waar we dan allemaal naar toe kunnen vliegen. .
“Misticanza” of “Verdure della campagna”
“Eten jullie geen groenten van het land?” vraagt mijn buurvrouw. Op mijn vaag gemompel, wel eens gedaan, maar niet zo’n succes, krijg ik meteen les. Samen gaan we het land op om groenten te plukken. Ik leer onderscheid te maken, te kiezen voor de juiste nerf, het juiste blad. “Juist in deze tijd is het zo lekker”, zegt ze. Met een winters buitje schiet de gezonde groenten overal op ons land de grond uit.
Een groente die nog het meest leek op brandnetel, had ik al wel eens gemaakt met een bier beslag en dan bakken in de olie. Heerlijk maar heel veel werk. Niet iets voor full time werkende vrouwen. Ook sommige andere groenten had ik al eens geprobeerd.
Vandaag pakken we 4 verschillende soorten. Ik krijg les in schoonmaken, snijden en handige tips voor het klaar maken.
Ondertussen vertelt ze me dat ze vroeger al jong met haar moeder meeging van de kust naar de ‘campagne’, de heuvelachtige strook achter de kust, om verse wilde groeten te zoeken. Italiaanse kinderen krijgen het landleven met de paplepel ingegoten. Niets is er zo belangrijk als je eigen ‘ortoia’, een stuk(je) land waar groenten en fruit wordt verbouwd.
“Hebben jullie dit dan niet in Nederland?” vraagt ze verbaasd. Tja, in Nederland is dat allemaal een beetje anders. Zo veel wild land waar je iets kunt gaan plukken is er helaas niet meer.
Nadat ze vertrokken is zoek ik nog even door tot ik een grote oogst mand met groeten heb. Daarna gaat het met alle verschillende soorten samen (dit bleek de beste tip van Marisa) in een hele grote pan op het gas. Na ongeveer een 15-20 minuten koken is het klaar. Ik voeg wat zout toe, olijfolie van de laatste oogst (van het vuur af) en een uitgelekt blikje witte bonen.
Zelden hebben we zulke lekkere groeten gegeten. Om je vingers bij af te likken. Dit zullen we vaker doen. Dit landelijke groenten gerecht wordt ook wel Misticanza genoemd, een specialiteit van midden Italie.
Retourneren, een kunst op zich
Het terugbrengen van artikelen is niet altijd eenvoudig hier. Vooral met de zaak moet er aan voorwaarden worden voldaan, die als je niet weet welke dat zijn vooral knap lastig kunnen zijn. Ook zijn de voorwaarden de ene keer heel anders dan de andere keer.
Als je bijvoorbeeld bij een zaak terugkomt dan willen ze soms een x93buono di resox94. De comercialista moet dat doen vertellen ze. Geen comercialista heeft dit ooit verteld. Als ik de zoveelste keer zeer wanhopig terug blijf kijken is er eindelijk iemand die me een voorbeeld geeft. Het is een soort omgekeerde transport bon.
Later blijkt dat als je die bij je hebt alle deuren voor je open gaan. Iets terugbrengen? Geen enkel probleem. Natuurlijk is deze extra papierwinkel in het leven geroepen om fraude te voorkomen. Hoera bureaucratie.
Een andere keer blijkt het geen enkel probleem. Je hoeft alleen maar een heel formulier invullen met naw gegevens en een aantal handtekeningen te plaatsen. Dan mag je een ander artikel uitzoeken. Heel soms krijg je zelfs je geld terug, maar meestal niet.
Meestal beloven ze dat er een credit nota komt op je adres en dan moet je later maar eens wat anders komen kopen. Inmiddels wachten we op aardig wat credit nota's. Ze zullen ongetwijfeld komen, maar het duurt gewoon even.
De laatste ervaring was hier in het dorp. Een post it voorzien van stempel en een bedrag was de oplossing. Daar mag ik een keer een artikel voor komen halen.
Gestegen temperaturen
Als we buiten komen voelt het nog wel winters maar niet meer zo als vorige week. Zaterdagavond hebben we nog snel de citrusbomen binnen gezet. Voor 1 nachtje, want de volgende dag was het heerlijk zacht weer. Alles staat nu weer buiten. De sneeuwgrens ligt ook weer een stuk hoger. De temperatuur is behoorlijk gestegen. Woensdag was het zelfs weer 18 graden. De kachel gaat alleen nog 's avonds aan.
Festa con musica
Afgelopen weekend had Restaurant Bilancio een feestje. Ze bestaan 50 jaar. Inmiddels is het ook een hotel geworden. We zijn er geweest met een aantal vrienden. Eenmaal binnen bleken er nog meer vrienden te zijn. Geheel toevallig net aangekomen uit Nederland. Grappig.
We krijgen een goed verzorgd diner met 'levende muziek'. We hebben gedanst en gepraat met een aantal dorpsgenoten. De burgemeester, bleek een aardige jonge man te zijn, was er met nog wat notabelen op speciale uitgenodiging. Er waren trouwens meer jonge mannen en jonge vrouwen. We verbaasden ons over de afwezigheid van hun partners. Blijkbaar doe je dit soort feestjes met je vrienden of vriendinnen in plaats van met je eigen partner.Het was gezellig.
Het wordt frisser
Ook hier. Op het Italiaanse journaal zagen we dat de Noordelijke helft van Italie te kampen heeft met sneeuwval. Vanmorgen zagen we dat de sneeuwgrens ook hier vannacht fors was gedaald. Er lag al een schilderachtig wit kapje op de bergen. Nu is het een behoorlijke kap geworden. Boven de 800m is het wit.
Op onze 300m boven de zeespiegel hebben wij er nog geen last van. Het is nog steeds lekker zonnig weer. Van de week zaten we nog in een t-shirt op het terras. Nu hebben we een trui nodig. Ook doen we de kachel vandaag de hele dag aan. Daarvoor deden we de open haard aan rond een uur of vier. De zon gaat onder om een uur of vijf en dan is het meteen koud. Met onze dikke muren blijft het na een avond stoken ook de volgende dag nog aangenaam in huis.
Had ik al gezegd dat 'de zomer van San Martino' ook dit jaar weer fantastisch was?
Alles geregeld en een nieuwe buur
Vandaag maar even langs gegaan bij de Comune om te informeren of het goed gaat met de papierwinkel. En ja hoor, alles bleek opgelost. Meteen alles getekend en voorlopig is het weer klaar. Het viel dus allemaal erg mee.
Meteen maar even langs de stomerij gegaan. Waar woont u, vraagt de eigenaar. We blijken buren. Met land dan wel te verstaan. Hij heeft een stuk land boven ons land en dat van de buurman, bij een waterput. Een stuk met 200 olijfbomen. Hij heeft ze samen met een zwager geplukt. Ook alleen voor eigen gebruik. Eerst doen ze het stuk van zijn zwager samen en dan dat van hem. De naam boven de stomerij kwam ook al zeer bekend voor. Duidelijk familie van de verkopers van wie wij land hebben gekocht indertijd.
Dit jaar was kwalitatief een goed olijvenjaar. Dat was te merken aan de grote aantallen plukkers overal. Op onze berg zagen we allerlei mensen die we in de jaren daarvoor nooit hadden gezien. Er blijken veel meer stukken land van verschillende eigenaars dan we dachten. Een groot stuk land wordt hier door vererven steeds verder onderverdeeld in vele klein stukjes. En dan zijn er ook nog stukken met enkele bomen waar bijvoorbeeld een ander persoon het vruchtgebruik van heeft. Logisch dat we veel verschillende mensen zagen dit najaar.
Onze Caro doet het geweldig in Italixeb
Op alle radiostations, zowel landelijk als regionaal, worden we toegezongen door Caro Emerald met x93Back It Upx94 en nu ook met x93A Night Like Thisx94. Keurig weten de presentatoren haar naam uit te spreken. Gisteravond zagen we haar met haar gitarist op RAI3 optreden. De Italianen gingen uit hun dak. Leuk hoor!
Onze Caro doet het geweldig in Italië
Op alle radiostations, zowel landelijk als regionaal, worden we toegezongen door Caro Emerald met “Back It Up†en nu ook met “A Night Like Thisâ€. Keurig weten de presentatoren haar naam uit te spreken. Gisteravond zagen we haar met haar gitarist op RAI3 optreden. De Italianen gingen uit hun dak. Leuk hoor!
De olijvenoogst
Onze bomen hangen helemaal vol met prachtige trossen olijven. Ze zijn groen en worden hier en daar voorzichtig al een beetje paarsig. Het is tijd, we gaan aan de bak.
Dit jaar hebben we weer eens gexefnformeerd naar de kosten voor de schudapparaten. We willen ze met een compressor en met hulpstukken om te kunnen snoeien. Ze zijn en blijven erg duur, dus wordt het toch weer handwerk. Die kosten schudden we er niet vanaf.
Het weer is en blijft wisselvallig dus op de mooie dagen moeten we er meteen gebruik van maken. De netten worden van zolder gehaald, de harkjes verlengd en de witte opvangbakken schoongemaakt en klaargezet. Bij de olijvenperserij halen we een groot krat en een aantal kleinere. Ik maak een hele grote pan maaltijdsoep. Uit ervaring weten we dat je 's avonds na het plukken erg moe bent en geen zin meer hebt om nog eens in de keuken te gaan staan.
Vrijdagmiddag starten we met de boom bij het terras, maar we moeten stoppen omdat het gaat regenen. 's Avonds worden we gebeld door Nederlandse vrienden die deze week zijn aangekomen om voor het eerst te gaan plukken. Ze komen ons eerst helpen en zien dan meteen hoe het er aan toe gaat. De volgende dag is het lekker zonnig weer. We zijn heel erg blij met de hulp!
We hebben ca. 600 bomen. Je kunt je voorstellen dat het een aardig klusje is om ze te plukken. Met z'n 2en doen we er ca. 8 per dag. Als we alles zouden doen zouden we erg lang bezig zijn.
De dag erop plukken we met een paar van onze Deense vrienden. De kinderen doen zo'n 5 minuten mee en hadden toen meer interesse in spelen met onze Bianca.
Het waait stevig en we moeten de netten verzwaren zodat ze niet wegwaaien. De vrouwen kwamen tegen de lunch nog even helpen. Ze waren naar de zondagochtendmarkt geweest.
De soep blijkt een goed idee, met de pranzo's (lunch) hebben we heel wat koppen soep kunnen schenken. Soep met vers brood en olijfolie. Lekker.
Het eerste weekend zijn we goed opgeschoten en hebben we mede dankzij de hulp goed geoogst.
We besluiten om zo lang als het weer mee werkt en wij zin hebben een paar dagen in de week te oogsten. Met z'n tweexebn krijgen we in 2 dagen een grote bak en wat kleintjes vol. De grote bak heb je minimaal nodig om je eigen oogst te kunnen laten persen bij de olieperserij. Heb je te weinig dan gaat het op de grote hoop en dat is toch anders. Bovendien spuiten onze buurboeren er lustig op los, terwijl wij fantastische biologische olie hebben. Dat wil je natuurlijk niet vermengen.
Na zo'n dag of 2 kunnen we tegen betaling van ca. x801,50 per liter de versgeperst olie op halen. Ondertussen heb ik flessen klaar staan zodat ze meteen gevuld kunnen worden en de geleende container meteen terug kan naar de perserij, daar is het immers hoogseizoen.
Na een paar weken oogsten hebben we een redelijke voorraad olie. Natuurlijk delen we e.e.a. uit aan de plukkers.
Het weer blijft zeer wisselvallig. Op tv zien we veel overstromingen voorbij komen.
Onze netten liggen nog her en der verspreid over het land en moeten we nog ophalen, uithangen en weer goed opbergen tot de volgende keer. We wachten op een paar droge dagen, dan is het zo gepiept.
En de olie?
Werkelijk verrukkelijk. Heerlijk groen en met een fruitige smaak.
Nu ja, dat kan ook bijna niet anders. Hier in de hoek Loreto Aprutino, Pianella en Moscufo wordt de beste olie van heel Italixeb gebrouwen, zeggen ze. Loreto wint vaak de medaille d'or en daar zijn we best trots op. Onze olie is biologisch van D.O.P. kwaliteit. We spuiten geen chemische middelen en ook de olijvenperserij voegt geen chemische middelen toe.
Weer illegaal
Even naar de dokter om een recept te halen loopt uit op een frustrerende dag. De dokter zelf was er niet en zijn assistente meldt mij dat ze de medicijnen niet kan vinden in het systeem en nog erger dat ze mijn persoon helemaal niet kan vinden. De dokter legt me later uit dat ik niet meer ingeschreven ben, alleen eerste hulp helpt nog.
Bij de ASL (officiele instantie) hoor ik dat ik ben uitgeschreven, omdat mijn 'permesso di soggiorno' niet is verlengd.
Langzaam begin ik iets te begrijpen. In december vorig jaar liep de 'permesso di soggiorno' af. Ik heb toen laten uitzoeken wat ik voor stappen zou moeten ondernemen. Moest ik weer naar de Questura in Pescara? Geen prettig vooruitzicht. In gedachte zag ik weer de lange rijen asielzoekers …..
Van onze klanten weet ik dat ze al lang niet meer naar de Questura hoeven. Mensen uit de Europese gemeenschap kunnen zich eenvoudig inschrijven bij de Comune.
Het antwoord van de specialiste op mijn vraag of we iets moesten doen, was dan ook kort. Je hoeft niets te doen. Je staat ingeschreven bij de gemeente en dat is voldoende.
Zeer optimistisch toog ik naar de gemeente. Daar zou ik wel de juiste papieren krijgen. Maar al snel maakte mijn optimisme plaats voor een lichte wanhoop. x93U woont hier niet meerx94 zeiden ze. x93Uw permesso is al 10 maanden verlopen. De hele procedure zal opnieuw gedaan moeten worden.x94 x93Maar ik woon hier toch?x94 Zeg ik verbijsterd. x93Ze hebben gezegd dat ik niets hoefde te doen, want ik sta ingeschreven bij de gemeente. Voor onze klanten verloopt de inschrijving altijd zonder problemen en voor mij x85..x94
Door de wijziging in de wet blijk ik tussen de wal en het schip terecht gekomen te zijn. De officixeble instanties weten ook niet altijd hoe alles precies in elkaar zit en wie nu waar voor verantwoordelijk is. Om het nu op te lossen moet mijn oude 'permesso di soggiorno' thuis opgehaald worden (heb ik die nog wel, hij is toch allang verlopen?) en ingeleverd bij de gemeente met 2 bolle (belastingzegels).
x93Krijg ik nu snel mijn bewijs van inschrijving?x94 Maar daar kan natuurlijk geen sprake van zijn. De papieren moeten door de gemeente opnieuw opgestuurd worden naar de Questura. Deze instantie beslist dan of ik wel of niet woonachtig ben/was in Italixeb. De gemeente schat dat het ongeveer een maand gaat duren.
En mijn partner dan? Dat zou zomaar eens wel goed gegaan kunnen zijn. Hij kreeg immers meteen een permesso voor 5 jaar. Zijn tessera (pasje) blijkt bij controle nog jaren geldig.
Mijn carte d'identita werd overigens keurig verlengd in augustus, door diezelfde mevrouw van de Comune…..
Terug naar de middeleeuwen
Gevoelsmatig dan. Geen telefoon, geen internet. De lijn is helemaal dood. Na ruim een week en diverse telefoontjes komt er eindelijk iemand van Telecom Italia om te kijken wat er aan de hand is. De lijn is dood, zegt hij binnen 2 minuten. Tja, dat is geen nieuws en we zien de bui al hangen. Morgen komen ze terug met z'n tweeen om de kabel naar de centrale te controleren, zegt hij. Morgen blijkt een rekbaar begrip.
Inmiddels heb ik internet toegang op mijn mobiele telefoon. Daarmee moet ik de meest urgente zaken oplossen, echt handig werkt het allemaal niet. Weggestuurde mail blijkt vaak niet aan te komen. We voelen ons zeer ongelukkig.
Na al weer ruim een week en diverse telefoontjes komt Telecom Italia nu eindelijk met 2 man sterk. Ze maken de telefoonlijn buiten los en hangen er een stuk extra lijn tussen. Op deze manier kunnen ze de lijn beter controleren zeggen ze. Beide heren vertrekken na een paar uur met de Noorderzon. Nog steeds geen connectie.
Na nogmaals ruim een week en diverse telefoontjes komen er nu 3 mannen, wederom in opdracht van Telecom Italia. Zij zijn de specialisten zeggen ze en ze werken niet bij Telecom Italia. Driftig worden er ladders op en afgeklommen. Vele telefoontjes worden gepleegd. Na een paar uur moet ik modem en pc aanzetten. En dan geschiedt het wonder, ik krijg een telefoontje binnen op onze huislijn.
Aan het eind van de middag komen ze terug. Ze vertellen ons dat de hele kabel naar de centrale bijzonder slecht is en eigenlijk (u voelt 'm al) helemaal vervangen zou moeten worden.
Voorlopig werkt het, snel zal het niet worden, maar we moeten het er mee doen. Wifi is in deze buurt ook geen optie vertellen ze. En dat stuk kabel wat nu zo raar hangt bij het huis? Daar hebben wij geen opdracht voor, daar komt Telecom Italia zelf nog voor terug. U raadt het al, de kabel hangt nog steeds zo ruim dat we er bijna touwtje mee kunnen springen.
Na zo'n 4 weken zijn we eindelijk weer verbonden met de rest van de wereld. Heerlijk.
